കൊച്ചി : കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെയും പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളുടെയും നടുക്കുന്ന വാർത്തകൾ ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവരുമ്പോൾ, അത് നൽകുന്ന ശാസ്ത്രീയമായ മുന്നറിയിപ്പുകൾ കേരളവും ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടതുണ്ടെന്ന് പരിസ്ഥിതി ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.
ഭൗമശാസ്ത്രപരമായ ഘടനയിൽ നേപ്പാളിലെ ഹിമാലയൻ നിരകളിൽ നിന്ന് നമ്മുടെ സംസ്ഥാനം വ്യത്യസ്തമാണെങ്കിലും, പെയ്യുന്ന തീവ്രമഴയുടെ അളവിലും മണ്ണിന്റെ ഘടനയിലുമുണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങൾ രണ്ടു പ്രദേശങ്ങളെയും സമാനമായ അപകടസാധ്യതകളിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നു.
ശാന്ത സുന്ദരമായ മലനിരകളും പച്ചപ്പു നിറഞ്ഞ താഴ്വരകളും പെട്ടെന്ന് മരണക്കെണിയായി മാറുന്ന കാഴ്ചയ്ക്കാണ് സമീപകാലങ്ങളിൽ നാം സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത്. വികസന പ്രവർത്തനങ്ങളും പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണവും തമ്മിലുള്ള സന്തുലിതാവസ്ഥ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ പ്രകൃതി നടത്തുന്ന തിരിച്ചടികൾ ചെറുതല്ലെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന സംഭവവികാസങ്ങളാണ് ഇവിടെ അരങ്ങേറുന്നത്.
നമ്മുടെ സംസ്ഥാനത്തിൻ്റെ ഭൂപ്രകൃതി പരിശോധിച്ചാൽ ചില പ്രത്യേക മേഖലകൾ ദുരന്തങ്ങളുടെ നിഴലിലാണെന്ന് കാണാൻ സാധിക്കും. പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകളുടെ ഭാഗമായുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ വലിയ രീതിയിലുള്ള ഭീഷണി നേരിടുന്നു. ഇടുക്കി, വയനാട്, പത്തനംതിട്ട, കോഴിക്കോട് ജില്ലകളിലെ തിരുവമ്പാടിയും ഈങ്ങാപ്പുഴയും, മലപ്പുറത്തെ കവളപ്പാറ പരിസരങ്ങൾ, പാലക്കാട്ടിലെ അട്ടപ്പാടി തുടങ്ങിയ ചരിവുകൂടിയ മലയോര മേഖലകൾ അതിതീവ്ര മഴയിൽ ഏതുനിമിഷവും ഇടിഞ്ഞുവീഴാവുന്ന അവസ്ഥയിലാണ്.
മറുഭാഗത്ത് അറബിക്കടലിന്റെ തീരപ്രദേശങ്ങൾ വേലിയേറ്റത്തിന്റെയും കടലാക്രമണങ്ങളുടെയും പിടിയിലാണ്. തിരുവനന്തപുരത്തെ പൂന്തുറയും ശംഖുമുഖവും, ആലപ്പുഴയിലെയും ചെല്ലാനത്തെയും തീരങ്ങൾ, മലപ്പുറത്തെ പൊന്നാനി എന്നിവ കടുത്ത ആശങ്ക ഉയർത്തുന്നു. കൂടാതെ പെരിയാർ, ഭാരതപ്പുഴ, പമ്പ എന്നീ പ്രധാന നദികളുടെ തീരങ്ങളും കുട്ടനാട്, അപ്പർ കുട്ടനാട് മേഖലകളും ഇടവിട്ടില്ലാതെ വെള്ളപ്പൊക്ക ഭീഷണി നേരിടുന്ന ഇടങ്ങളാണ്.
ഇത്തരം ദുരന്തസാധ്യതകൾ മുൻനിർത്തി വളരെ വേഗത്തിൽ പ്രാബല്യത്തിൽ വരുത്തേണ്ട ചില അടിയന്തിര നടപടികളുണ്ട്. അപകടസാധ്യത അതിതീവ്രമായുള്ള, പ്രത്യേകിച്ച് മുപ്പത് മുതൽ നാൽപ്പത് ഡിഗ്രി വരെ ചരിവുള്ള മലഞ്ചെരിവുകളിൽ പുതിയ നിർമ്മാണ പ്രവർത്തനങ്ങളും പാറമടകളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളും ഉടനടി തടയേണ്ടതുണ്ട്.
ദുരന്ത നിവാരണ അതോറിറ്റികൾ നൽകുന്ന മുൻകൂട്ടിയുള്ള വിവരങ്ങൾ പ്രദേശവാസികളിലേക്ക് കൃത്യസമയത്ത് എത്തിക്കാനും, അപകടമേഖലകളിൽ നിന്ന് ആളുകളെ സുരക്ഷിതമായി മാറ്റിപ്പാർപ്പിക്കാനുമുള്ള പ്രാദേശിക സംവിധാനം അത്യാവശ്യമാണ്. അതുപോലെതന്നെ മഴക്കാലത്ത് അണക്കെട്ടുകളിൽ ജലനിരപ്പ് പെട്ടെന്ന് ഉയരുന്നത് ഒഴിവാക്കാൻ കൃത്യമായ നിരീക്ഷണവും ശാസ്ത്രീയമായ വെള്ളം തുറന്നുവിടൽ രീതിയും ഉറപ്പാക്കണം.
താല്ക്കാലിക പരിഹാരങ്ങൾക്കപ്പുറം ദീർഘകാല പദ്ധതികൾ നടപ്പിലാക്കിയാൽ മാത്രമേ വരുംതലമുറയ്ക്കെങ്കിലും സുരക്ഷിതമായി ഇവിടെ ജീവിക്കാൻ സാധിക്കൂ. നദികൾക്ക് സ്വാഭാവികമായി ഒഴുകാനുള്ള ഇടം നൽകുകയും അവയുടെ കൈയേറ്റങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി ഒഴിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്ന വിദേശ മാതൃകകൾ നാം മാതൃകയാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
പരിസ്ഥിതി പഠന റിപ്പോർട്ടുകളിലെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ പ്രാദേശിക ജനങ്ങളെ വിശ്വാസത്തിലെടുത്തുകൊണ്ട് നടപ്പിലാക്കാൻ സർക്കാർ മുന്നോട്ടുവരണം. മലയോര മേഖലകൾക്കായി പ്രത്യേക റോഡ് നിർമ്മാണ രീതികളും കെട്ടിട നിർമ്മാണ നിയമങ്ങളും കർശനമാക്കുക എന്നതും പ്രകൃതിയെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ദീർഘകാല തന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചാൽ പ്രകൃതി ഏൽപ്പിച്ച ആഘാതങ്ങളുടെ വലിയൊരു പട്ടിക തന്നെ കാണാൻ സാധിക്കും. കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിലെ തൊണ്ണൂറ്റിനാലിലെ പ്രളയം തിരുവിതാംകൂർ, കൊച്ചി, മലബാർ മേഖലകളെ പൂർണ്ണമായി വെള്ളത്തിനടിയിലാക്കിയിരുന്നു.
രണ്ടായിരത്തിനാലിൽ ആഞ്ഞടിച്ച സുനാമി കവർന്നെടുത്തത് നൂറ്റെഴുപതോളം മനുഷ്യജീവനുകളാണ്. അന്ന് നൂറ്റിത്തൊണ്ണൂറോളം തീരദേശ ഗ്രാമങ്ങൾ തകരുകയും ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾക്ക് തങ്ങളുടെ ജീവിതോപാധികൾ നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു. രണ്ടായിരത്തി പതിനേഴിൽ വന്ന കാറ്റ് തീരദേശ മേഖലയെ ഉലച്ചുകളഞ്ഞു. അമ്പതിലധികം ആളുകൾ മരണപ്പെടുകയും നൂറിലധികം മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളെ കാണാതാവുകയും ചെയ്തു.
തുടർന്ന് രണ്ടായിരത്തി പതിനെട്ടിൽ ഉണ്ടായ മഹാപ്രളയം നാന്നൂറിലധികം ജീവനുകളാണ് കവർന്നത്. മുപ്പതിനായിരം കോടിയിലധികം രൂപയുടെ നഷ്ടമാണ് സംസ്ഥാനത്തിന് ഇതിലൂടെ സംഭവിച്ചത്. തൊട്ടടുത്ത വർഷം കവളപ്പാറയിലും പുത്തുമലയിലും ഉണ്ടായ വൻ ഉരുൾപൊട്ടലുകളിൽ നൂറിലധികം ആളുകൾ മണ്ണടിഞ്ഞു.
രണ്ടായിരത്തി ഇരുപതിൽ പെട്ടിമുടിയിൽ ഉണ്ടായ ദുരന്തത്തിൽ എഴുപതോളം തോട്ടം തൊഴിലാളികൾക്കാണ് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടത്. ഒടുവിൽ വയനാട്ടിലുണ്ടായ ഭയാനകമായ ഉരുൾപൊട്ടലിൽ ഇരുനൂറ്റി മുപ്പതിലധികം ആളുകൾ മരിക്കുകയും മുണ്ടക്കൈ, ചൂരൽമല തുടങ്ങിയ ഗ്രാമങ്ങൾ ഭൂപടത്തിൽ നിന്നുതന്നെ തുടച്ചുനീക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പാരിസ്ഥിതിക സന്തുലിതാവസ്ഥ ഉറപ്പാക്കാൻ വലിയൊരു അളവ് ഭൂമി സവിശേഷ ശ്രദ്ധ അർഹിക്കുന്നതാണ്. ഏകദേശം ഇരുപത്തിനാല് ലക്ഷത്തിലധികം ഏക്കർ ഭൂമിയാണ് ഇത്തരത്തിൽ അതീവ ശ്രദ്ധ വേണ്ട മേഖലയായി അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത്. ഇതിൽ ഭൂരിഭാഗവും വനഭൂമിയാണെങ്കിലും വലിയൊരു അളവ് വനേതര മേഖലകളും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നുണ്ട്.
നൂറിലധികം ഗ്രാമങ്ങൾ ഈ അതിർത്തിക്കുള്ളിൽ വരുന്നതിനാൽ തന്നെ ജനങ്ങളുടെ ഉപജീവനവും പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണവും ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുപോകേണ്ട വലിയ ഉത്തരവാദിത്തം ഭരണകൂടത്തിനുണ്ട്.
പ്രകൃതി ദുരന്തങ്ങൾ നൽകുന്ന പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ട്, വികസന സങ്കൽപ്പങ്ങളെ പുനർനിർവ്വചിക്കേണ്ട സമയമാണിത്. പരിസ്ഥിതിയെ മുറിവേൽപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള മുൻഗണനകൾ മാറ്റിനിർത്തി, ശാസ്ത്രീയമായ ഭൂവിനിയോഗവും മുൻകരുതലുകളും സ്വീകരിച്ചാൽ മാത്രമേ ഭാവിയിലെ വലിയ ദുരന്തങ്ങളിൽ നിന്ന് നമ്മൾക്കും വരുംതലമുറയ്ക്കും രക്ഷനേടാൻ സാധിക്കൂ.
