ന്യൂഡൽഹി: രാജ്യത്തെ അഴിമതിവിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങളുടെയും നീതിനിർവഹണ സംവിധാനത്തിന്റെയും വിശ്വാസ്യതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഗുരുതരമായ കണക്കുകൾ സെൻട്രൽ വിജിലൻസ് കമ്മീഷൻ്റെ ഏറ്റവും പുതിയ റിപ്പോർട്ട് പുറത്ത് വിട്ടു.
കേന്ദ്ര അന്വേഷണ ഏജൻസിയായ സിബിഐ അന്വേഷിച്ച് കണ്ടെത്തിയ 7,200-ലധികം അഴിമതിക്കേസുകളാണ് വിചാരണപോലും പൂർത്തിയാകാതെ രാജ്യത്തെ വിവിധ കോടതികളിൽ കെട്ടിക്കിടക്കുന്നത്. ഇതിൽ 409 കേസുകൾ 20 വർഷത്തിലധികമായി യാതൊരു തീരുമാനവുമില്ലാതെ നീണ്ടുപോകുന്നുവെന്ന വസ്തുത നമ്മുടെ വ്യവസ്ഥിതി നേരിടുന്ന തളർച്ചയുടെ വ്യാപ്തി വ്യക്തമാക്കുന്നു.
കേവലം ഒരു സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കിനപ്പുറം, ജുഡീഷ്യൽ, അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ്, രാഷ്ട്രീയ തലങ്ങളിൽ ഈ തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആഘാതം തികച്ചും ആശങ്കാജനകമാണ്. നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുടെ തലത്തിൽ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ‘വൈകിയെത്തുന്ന നീതി നീതിനിഷേധത്തിന് തുല്യമാണ്’ എന്ന ഭരണഘടനാ തത്വത്തിന്റെ കടുത്ത ലംഘനമാണ് ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നത്.
10 മുതൽ 20 വർഷം വരെ പഴക്കമുള്ള 2,447 കേസുകളും, 20 വർഷത്തിലധികം പഴക്കമുള്ള നൂറുകണക്കിന് കേസുകളും വിചാരണയിൽ തങ്ങിനിൽക്കുമ്പോൾ കോടതികളുടെ പ്രവർത്തനക്ഷമത വലിയ ചോദ്യചിഹ്നമാകുന്നു. വർഷങ്ങൾ നീളുന്ന നിയമപോരാട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ നിർണ്ണായകമായ തെളിവുകൾ നശിച്ചുപോകാനും സാക്ഷികൾ സ്വാധീനിക്കപ്പെടാനോ ഓർമ്മക്കുറവ് മൂലം മൊഴികൾ മാറ്റാനോ ജീവനോടെയില്ലാതാകാനോ ഉള്ള സാധ്യത വളരെ കൂടുതലാണ്.
ഇത് അഴിമതിക്കാർക്ക് നിയമത്തിന്റെ വിടവുകളിലൂടെ എളുപ്പത്തിൽ രക്ഷപ്പെടാനുള്ള വഴി തുറന്നുനൽകുന്നു. കൂടാതെ, ഹൈക്കോടതികളിലും സുപ്രീം കോടതിയിലുമായി 14,000-ത്തിലധികം അപ്പീലുകളും റിവിഷൻ ഹർജികളും കെട്ടിക്കിടക്കുന്നത് ഉപരിസഭകളിലെ തൊഴിൽഭാരം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും വിചാരണക്കോടതികളുടെ വേഗതയെ തളർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
നീതിന്യായ സംവിധാനത്തിലുള്ള സാധാരണക്കാരന്റെ വിശ്വാസം പാടെ തകരാൻ ഇത്തരം കാലതാമസങ്ങൾ കാരണമാകുന്നു. അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് അഥവാ ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, ഇത് ഐഎഎസ്, ഐപിഎസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരടക്കമുള്ള സിവിൽ സർവീസിൻ്റെ സുതാര്യതയെയും കാര്യക്ഷമതയെയും ബാധിക്കുന്നു.
അന്വേഷണവും വിചാരണയും നീണ്ടുപോകുമ്പോൾ, ആരോപണവിധേയരായ ഉദ്യോഗസ്ഥർ സർവീസിൽ തുടരുകയോ വിരമിക്കൽ ആനുകൂല്യങ്ങൾ നേടി തടസ്സങ്ങളില്ലാതെ പിരിഞ്ഞുപോകുകയോ ചെയ്യുന്നു. അഴിമതി കാണിച്ചാലും ശിക്ഷിക്കപ്പെടാൻ പതിറ്റാണ്ടുകളെടുക്കും എന്ന ചിന്ത അഴിമതിക്കാരായ ഉദ്യോഗസ്ഥരിൽ ഭയമില്ലാതാക്കുന്നു.
അതേസമയം, വ്യാജ ആരോപണങ്ങൾക്ക് ഇരയാകുന്ന സത്യസന്ധരായ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് തങ്ങളുടെ നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കാൻ ജീവിതത്തിന്റെ നല്ലൊരു പങ്കും കോടതി കയറി ഇറങ്ങേണ്ടി വരുന്നു. ഇത് കാര്യക്ഷമമായി ജോലി ചെയ്യാനുള്ള സിവിൽ സർവീസിൻ്റെ മനോവീര്യത്തെ കെടുത്തിക്കളയുന്നു.
വിദേശത്തുനിന്നും വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്നതിലെ കാലതാമസവും രേഖകളുടെ സൂക്ഷ്മ പരിശോധനയ്ക്കെടുക്കുന്ന സമയവുമാണ് അന്വേഷണം നീളാൻ കാരണമായി സിബിഐ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതെങ്കിലും, ഭരണസംവിധാനത്തിലെ ചുവപ്പുനാട തന്നെയാണ് ഇത്തരം കാലതാമസങ്ങൾക്ക് പ്രധാന കാരണം.
രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥയിൽ ഈ പ്രതിഭാസം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആഘാതം കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാണ്. പലപ്പോഴും അഴിമതിക്കേസുകൾ രാഷ്ട്രീയക്കാർക്കെതിരെയുള്ള ആയുധമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, വിചാരണ പൂർത്തിയാകാത്തതിനാൽ ജനപ്രതിനിധികൾ സുരക്ഷിതരായി തുടരുന്നു.
ജനവിധി തേടുമ്പോൾ തങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ളത് “രാഷ്ട്രീയ പ്രേരിതമായ ആരോപണങ്ങൾ” മാത്രമാണെന്ന് വാദിച്ച് ജനങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാൻ വിചാരണ നീളുന്നത് രാഷ്ട്രീയക്കാർക്ക് സൗകര്യമൊരുക്കുന്നു. കുറ്റം തെളിയിക്കപ്പെടാത്ത കാലത്തോളം ജനപ്രതിനിധികൾ അധികാര സ്ഥാനങ്ങളിൽ തുടരുകയും, നയരൂപീകരണങ്ങളിൽ പങ്കാളികളാകുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഇത് ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയുടെ ശുദ്ധി തകർക്കുകയും രാഷ്ട്രീയത്തിലെ കുറ്റകൃത്യവൽക്കരണത്തിന് ആക്കം കൂട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു. നിയമസഭകളിലേക്കും പാർലമെൻ്റിലേക്കും അഴിമതി ആരോപണവിധേയർ എളുപ്പത്തിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നത് ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുന്ന നല്ല ഭരണത്തിന് ഭീഷണിയാണ്.ചുരുക്കത്തിൽ, സിബിഐ അന്വേഷിക്കുന്ന കേസുകളിലെ ഈ വൻ വർദ്ധന, രാജ്യത്തിന്റെ സമഗ്ര വികസനത്തെയും സുതാര്യതയെയും പിന്നോട്ടടിക്കുന്നു.
പ്രത്യേക സിബിഐ കോടതികളുടെ എണ്ണം വർദ്ധിപ്പിക്കുക, സമയബന്ധിതമായി വിചാരണ പൂർത്തിയാക്കാൻ ദിനംപ്രതിയുള്ള വാദം കേൾക്കൽ ഉറപ്പാക്കുക, അന്വേഷണ ഏജൻസികൾക്ക് കൂടുതൽ സ്വയംഭരണാധികാരവും സാങ്കേതിക സൗകര്യങ്ങളും നൽകുക എന്നിവ മാത്രമാണ് ഈ പ്രതിസന്ധിക്ക് പരിഹാരം. അല്ലാത്തപക്ഷം, അഴിമതിക്കെതിരെയുള്ള അന്വേഷണങ്ങൾ കേവലം വാർത്തകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുകയും, പ്രതികൾ ശിക്ഷിക്കപ്പെടാതെ വ്യവസ്ഥിതിയെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടുപോകുകയും ചെയ്യും.
സിബിഐ അഴിമതിക്കേസുകൾ വിചാരണ പൂർത്തിയാകാതെ നീണ്ടുപോകുന്നതിന് പിന്നിൽ പ്രധാനമായും നിയമപരവും ഘടനാപരവുമായ ചില ഭരണപരമായ തടസ്സങ്ങളാണുള്ളത്. ഇതിൽ പ്രധാനം അഴിമതി നിരോധന നിയമത്തിലെ 17എ, 19 എന്നീ വകുപ്പുകൾ പ്രകാരം പൊതുപ്രവർത്തകർക്കെതിരെ അന്വേഷണമോ വിചാരണയോ നടത്തുന്നതിന് ആവശ്യമായ മുൻകൂർ അനുമതി ലഭിക്കുന്നതിലുണ്ടാകുന്ന വലിയ കാലതാമസമാണ്.
നിർദ്ദിഷ്ട സമയപരിധിയുണ്ടെങ്കിലും ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ രീതി കാരണം വർഷങ്ങളോളം ഇത്തരം അനുമതികൾ വൈകുന്നു. കൂടാതെ, വിചാരണക്കോടതികളിലെ നടപടികൾക്കെതിരെ പ്രതികൾ ഹൈക്കോടതികളിൽ നിന്ന് നൽകുന്ന ഇടക്കാല സ്റ്റേ ഉത്തരവുകളും താൽക്കാലിക ആശ്വാസങ്ങളും വിചാരണയെ മാസങ്ങളോളം സ്തംഭിപ്പിക്കുന്നു.
രാജ്യത്ത് പ്രത്യേക സിബിഐ കോടതികളുടെ കടുത്ത ക്ഷാമം, ആവശ്യത്തിന് പ്രോസിക്യൂട്ടർമാർ ഇല്ലാത്തത്, സാക്ഷികളെ കോടതിയിൽ ഹാജരാക്കുന്നതിലെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ, വിദേശത്തുനിന്നും മറ്റു സങ്കീർണ്ണ സ്രോതസ്സുകളിൽ നിന്നും തെളിവുകൾ ശേഖരിക്കുന്നതിലെ പ്രയാസങ്ങൾ എന്നിവയും കേസുകൾ നീണ്ടുപോകാൻ ഇടയാക്കുന്നു.
ഇത്തരം കാലതാമസങ്ങൾക്കെതിരെ ശക്തമായ ഭരണഘടനാപരമായ സംരക്ഷണങ്ങളും പരിഹാരങ്ങളും ലഭ്യമാണ്. ഭരണഘടനയുടെ ആർട്ടിക്കിൽ 21 ഉറപ്പുനൽകുന്ന ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിൻ്റെയും വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെയും ഭാഗമാണ് ‘വേഗത്തിലുള്ള നീതിനിർവഹണം’ എന്ന് സുപ്രീം കോടതി വ്യക്തിമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
വിചാരണയില്ലാതെ ദീർഘകാലം തടവിൽ കഴിയേണ്ടി വരുന്ന പ്രതികൾക്ക് ആർട്ടിക്കിൽ 21-ന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ജാമ്യം നേടാനാകും. കൂടാതെ, അന്വേഷണ ഏജൻസിയുടെ വീഴ്ച കാരണം മാത്രം വർഷങ്ങളോളം കേസ് നീണ്ടുപോയാൽ വിചാരണ തടയുന്നതിനായി കേസ് റദ്ദാക്കാൻ കോടതികളെ സമീപിക്കാം. വിചാരണക്കോടതികൾക്ക് കൃത്യമായ സമയപരിധി നിശ്ചയിച്ച് ദിവസേന വാദം കേൾക്കാൻ ഉത്തരവിടണമെന്നാവശ്യപ്പെട്ട് ആർട്ടിക്കിൽ 226, 32 എന്നിവ പ്രകാരം ഹൈക്കോടതികളെയോ സുപ്രീം കോടതിയെയോ സമീപിക്കാനും സാധിക്കും.
അഴിമതിക്കേസുകളിലെ വിചാരണ വേഗത്തിലാക്കാൻ സുപ്രീം കോടതി സുപ്രധാനമായ ചില മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങളും നൽകിയിട്ടുണ്ട്. സബ്രഹ്മണ്യൻ സ്വാമി കേസിൽ, ഉദ്യോഗസ്ഥരെ വിചാരണ ചെയ്യാൻ അനുമതി നൽകുന്നതിൽ 3 മാസത്തിനകം (പരമാവധി 4 മാസം) തീരുമാനമെടുക്കണമെന്ന് കോടതി നിർദ്ദേശിച്ചു.
ഏഷ്യൻ റീസർഫസിംഗ് കേസിലെ വിധിയിലൂടെ വിചാരണക്കോടതി നടപടികൾക്ക് ഹൈക്കോടതികൾ റൂട്ടീനായി സ്റ്റേ അനുവദിക്കുന്നതിനെ കോടതി കർശനമായി നിയന്ത്രിച്ചു. കൂടാതെ അഴിമതി നിരോധന നിയമത്തിലെ വകുപ്പുകൾ പ്രകാരം കേസ് വിചാരണ ദിവസേന നടപ്പാക്കണമെന്നും, രണ്ട് വർഷത്തിനുള്ളിൽ തീർപ്പാക്കണമെന്നും സുപ്രീം കോടതി നിർദ്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം നിർദ്ദേശങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും, പ്രായോഗികമായ നടപ്പാക്കലിലെ പാളിച്ചകളാണ് വിചാരണകൾ നീണ്ടുപോകാൻ പ്രധാന കാരണം.
